O kimonach

              Z pewnością każdy z nas kojarzy kimono jako symbol Kraju Kwitnącej Wiśni. Terminu tego używa się do określania tradycyjnego japońskiego ubioru oznaczającego dosłownie „rzecz do noszenia” (Ki- nosić, mono- rzecz). Zanim jednak kimono przyjęło formę jaką mamy dzisiaj, przeszło długą ewolucję i przybierało różne formy. Historia kimona zaczyna się w epoce Joumon, gdzie krój ubrania był bardzo prosty. 

Później na kształt kimona miały wpływ kontakty z Chinami i Koreą. Stoje w okresie Nara były tworzone na wzór ubiorów dworzan chińskiej dynastii Tang. Później, w epoce Heian, japoński strój zaczął uwalniać się od wpływów chińskich i krój uległ znacznemu uproszczeniu. W tej epoce powszechny był zwyczał noszenia wielu warstw stroju, czasem nawet było ich kilkanaście. Damy dworu nosiły kimona zwane  juunihitoe (dosłownie”dwanaście warstw”) które, jak nazwa wskazuje składało się z  12 warstw  i ważyło ok. 20 kg.

 

 

 

 

 

 

 

            Dopiero w epoce Edo krój kimona zaczął przyjmować formę taką, jaką znamy  dziś. Najbardziej powszechnym i najchętniej noszonym było kosode, które nieco zmodyfikowane jest znane powszechnie jako kimono.

 

 

 

 

 

           Współcześnie występuje wiele typów kimon, które dzieli się ze względu na płeć (kimona kobiece i męskie), stan cywilny (dla mężatek i kobiet niezamężnych) i pory roku (zimowe i letnie). Ponadto kimona różnią się krojem i stopniem uroczystości. Np:

 

 

 

                                  

      Furisode                                    Komon                                  Iromuji      

 

 

 

                                

 Houmongi                                     Tsukesage                                   Shiromuku

 

 

             W dzisiejszych czasach rzadko kiedy można spotkać na ulicy Japończyka ubranego w kimono, głównie ze względu na wysoką cenę kimona i małą swobodę ruchów. Dlatego kimona zakłada się w Japonii tylko na specjalne okazje, na przykład ślub, festiwal lub inna ważna uroczystość. Ponadto w zależności od okazji, na którą się je zakłada, kimona różnią się kolorami, wzorami i tkaninami, co wymaga dużej znajomości zasad i reguł. Jednak prawdą jest, że czar i prostota kimona dodaje osobie noszącej je elegancji i gracji.

 

 

 

 

KIMONO GEJSZY

 

Kimono to dusza gejszy i niezastąpiony atrybut jej kunsztu.”

 

 

 

 

 

              Podobnie jak makijaż i fryzura, każdy element ubioru jest do siebie starannie dopasowywany, a całość ma tworzyć harmonię i współgrać z daną porą roku. Na specjalną bieliznę gejsze zakładają „hadajuban”- tzw. halkę, któą przykrywa szata spodnia kimona - „nagajuban” (u maiko koloru czerwonego). Posiada on doszyty kołnierz „eri”, który po „awansie” na geiko, zmienia kolor na biały. Kolejna „warstwa” to właściwe kimono, które zakłada się zawsze lewą połą na prawą (odwrotnie ubiera się zmarłych).

 

Kimona maiko i geiko posiadają zasadnicze różnice w wyglądzie.

Odpowiednio barwione lub wyszywane wzory na kimonie, ich wielkość i motywy zależne są od rangi gejszy, uroczystości w jakiej bierze udział, pory roku, a nawet miesiąca, dlatego każda gejsza posiada kilka rodzajów tych drogocennych strojów. Kimona maiko są bardziej strojne, a ich rękawy bardzo długie, sięgające poniżej kolan – co ma podkreślać młody wiek i status. Kiedy gejsza dorasta i zyskuje opiekuna, jej rękawy są skracane, a strój, z racji rangi, zmienia rodzaj na bardziej „konserwatywny” i stonowany.

 

Do przytrzymania kimona używa się dużej ilości specjalnych sznurków. Kimono przewiązywane jest  pasem - „obi”, który sam stanowi pewnego rodzaju dzieło sztuki. Ogromne znaczenie ma sposób jego wiązania. Maiko noszą tak związany pas, że jego końce zwisają z tyłu luźno prawie do kostek. Węzeł „pudełkowy” charakterystyczny jest dla geiko. Ważnym elementem odróżniającym wygląd gejsz od typowych kurtyzan jest wiązanie „obi” z tyłu, na plecach. Pas ten ma od trzech do sześciu metrów długości, a po owinięciu tworzy rodzaj „stelaża”, który pomaga gejszy w utrzymaniu kimona „na miejscu”. Sam owinięty jest specjalną szarfą i wąską plecionką.

 

Czas, jaki gejsze potrzebują by się ubrać, co czynią z pomocą garderobian, to około czterdzieści minut. Dopełnieniem stroju gejszy są białe, zapinane skarpetki z jednym palcem - „tabi” i buty- u maiko wysokie „okobo”, a u geiko tzw. „zori”.

 

Japońskie kimono jest dziś jednym z najbardziej rozpoznawalnych na świecie strojów, charakterystycznych dla kultury wschodu. Pomimo „nowych” czasów i lekkiego odejścia od tradycji, noszenie kimona związane jest z określonymi rytuałami, ceremoniami i oparte jest na przestrzeganiu niezmiennej, japońskiej etykiety. Nic więc dziwnego, że tradycja gejsz i tradycja noszenia kimon, tak naturalnie ze sobą „wspłgrają”.




Strona główna O nas Aktualności Oferta Impresariat Galeria Instrumenty Media Referencje Gejsza O kimonach Linki Kontakt